خرید تانک چیفتن انگلستان توسط ایران/استفاده از تانک انگلیسی در جنگ تحمیلی+ تصویر – خبرآنلاین

در این میان، شورای امنیت سازمان ملل، به درخواست اردن، در 21 تیر 1361 (یعنی حدود 22 ماه پس از صدور اولین قطعنامه) قطعنامه 514 را به تصویب رساند و در آن با اظهار نگرانی عمیق از ادامه برخورد دو کشور، خواستار آتشبس و عقبنشینی نیروها به مرزهای بینالمللی و تلاش در جهت دستیابی به راه حلی جامع و عادلانه و شرافتمندانه براساس اصول منشور ملل متحد شد. از سوی دیگر، اعضای شورای امنیت نیز در طرح اولیه، عقبنشینی نیروها به مرزهای بینالمللی را به دنبال برقراری آتشبس پیشبینی کردند به نحوی که رضایت ایران فراهم شد. در پی انجام دو عملیات از سوی ایران، یکی در 23 تیر 1361 در محور جنوب و دیگری در 9 مهر 1361 در منطقه سومار، که منجر به آزادسازی بخشهای مهمی از خاک ایران و تسلط نیروهای ایران بر شهر مندلی عراق شد (سمیعی، ص 137، 142)، شورای امنیت به درخواست عراق، در 12 مهر 1361/ 4 اکتبر 1982 قطعنامه 522 را به تصویب رساند و خواستار آتشبس فوری و عقبنشینی نیروها به مرزهای بینالمللی شد و از دولت عراق، به سبب آمادگیاش برای همکاری در اجرای قطعنامه 514، استقبال نمود. در 9 آبان 1362/ 31 اکتبر 1983، به دنبال گسترش دامنه جنگ به خلیجفارس و حملات عراق به نفتکشها و انتشار گزارش نمایندگان ویژه دبیرکل سازمان ملل پس از بازدید از مناطق اشغالی توسط عراق و شهرهای بمباران شده در ایران و عراق، چهارمین قطعنامه شورای امنیت به شماره 540 صادر شد و در آن به گزارش واقعبینانه نمایندگان دبیرکل در بررسی مناطق مسکونی و تأیید لزوم بررسی دقیق علل جنگ اشاره گردید.

با این اوصاف نه تنها مجلس یازدهم بلکه هیچ مجلسی این شفافیت آرا را تصویب نکند، زیرا نمایندگان تن به این قضیه نمیدهند.گفتنی است یاسر خورشیدوند روزنامه نگار لرستانی با انتشار این نامه در در اینستاگرامش نوشت: فرزند مهرداد ویس کرمی، نماینده خرم آباد با نامه رییس سازمان سنجش توانسته از رشته دامپزشکی به پزشکی تغییر رشته دهد. وی نمایندگان پنج عضو دائم شورا را گرد آورد و آنها را به اقدامات هماهنگ ترغیب نمود (رجوع کنید به هیوم، ص 87 ـ 116). جمهوری اسلامی ایران، از همان ابتدای تهیه پیشنویس قطعنامه 598، کوشید در مذاکره با دبیرکل و دیگر اعضای شورای امنیت، دیدگاههای خود را به اطلاع آنها برساند. اما اقداماتِ مشخصی است که شرکتها میتوانند با کمک آنها از خودشان محافظت کرده و امنیت سایبری را بهطور کلی بهبود دهند. از طرفی رونالد ریگان نماینده ویژه خود، ریچارد فربانکس، را مأمور کرد تا با مذاکره با دولتهای مختلف، آنها را به نفروختن تسلیحات نظامی به ایران متقاعد کند. دولت عراق، که نگران تأثیر منفی این شکست در روحیه سربازان بود، با حملههای سنگین برای خارج کردن آن از تصرف نیروهای ایران بهکوششی نافرجام دست زد (پارسادوست، 1371 ش، ص 546 ـ550) و سرانجام، همراه با اتحادیه عرب، پیگیری موضوع را از شورای امنیت خواستار شد که به صدور قطعنامه 582 (5 اسفند 1364) انجامید.

در فروردین 1366، وقتی محورهای جبهه جنوبی مسدود گردید، مرحله جدید جنگ در جبهه شمالی آغاز شد (همانجا). عراق نیز، با برخورداری از حمایت وسیع دیپلماتیک، حمله به تأسیسات نفتی دریایی ایران را آغاز کرد. حمایت ناوهای جنگیامریکایی از نفتکشها، ایران را برای اقدام تلافیجویانه در برابر حملههای عراق با دشواریهای جدّی روبهرو کرد. آبراههایی که یمن را احاطه کردهاند، پیش از این یک صحنه کلیدی برای تشدید تنشها میان ایران و اسرائیل بوده است. بهعلاوه، بیم آن میرفت که افزایش قدرت ایران، زمینههای نفوذ مبانی فکری آن را در میان مسلمانان جمهوریهای شوروی تقویت کند، که به زیان وحدت سیاسی اتحاد شوروی بود (پارسادوست، 1371ش، ص 491ـ 492؛ نیز رجوع کنید به مجدی حماد، ص 88 ـ 92). دولت امریکا نیز پس از شکست عراق، دامنه تحریمها را برضد ایران افزایش داد و مانع از دستیابی ایران به تجهیزات دفاعی شد. دولت ایران، این قطعنامه را ــ که عنوان آن، همچنان «وضعیت میان ایران و عراق» بود ــ صرفاً نوعی تهدید تلقی کرد و لحن آن را جهتگیرانه و به زیان ایران ارزیابی نمود. فرار تعدادی از فرماندهان عالی رتبه نظامی از کشور و بازنشسته شدن و برکناری تعداد زیادی از امیران و افسران، بهاقتضای شرایط و از همه مهمتر اخراج ستون فقرات اصلی ارتش ایران، یعنی حدود چهل هزار مستشار نظامی امریکایی، و قطع ورود انبوهی از تسلیحات امریکایی و قطعات یدکی به کشور، مشکلاتی جدّی برای ارتش ایران ایجاد کرده بود (حسین حسینی، ص30).

اتحاد شوروی نیز با از دست دادن عراق مخالف بود زیرا پایگاهش در کشورهای عربی به مخاطره میافتاد. امریکا به طرق مختلف از کشورهای اسلامی خواست که ایران را، برای نیل به توافق با بغداد، تحت فشار قرار دهند؛ اما، کشورهای منطقه با پیشبینی اینکه نیروهای ایرانی با نفوذ به داخل قلمرو عراق، احتمالاً متوجه بصره خواهند شد، پیشنهاد پرداخت بخشی از غرامتهای ناشی از جنگ و آتشبس را به ایران مطرح ساختند (رجوع کنید به ولایتی، ص105 ـ 118؛ نیز رجوع کنید به ادامه مقاله، بخش ح). دولت ایران این قطعنامه را که جنبه توصیهای داشت (ولایتی، 1380 ش، ص 119) نپذیرفت و وزارت امورخارجه آن را تلاشی هماهنگ و سازمانیافته از سوی قدرتهای جهانی در جهت ممانعت از دستیابی ایران به خواستهای قانونی خود و جلوگیری از سقوط رژیم بعثی عراق تلقی کرد و اعلام داشت جمهوری اسلامی ایران تا تحقق خواستهای خود و دفع کامل قوای متجاوزعراق، به دفاع مشروع خود ادامه خواهد داد (رجوع کنید به همو، 1373 ش، ص 1ـ26). در پی این موضعگیری صریح ایران و ادامه مقابله نظامی با عراق، قدرتهای بزرگ ارسال سلاحها و تجهیزات جنگی را برای تقویت بنیه دفاعی عراق و جلوگیری از شکست آن تشدید کردند (رجوع کنید به شرما و ورما، ص 143ـ161). دولت فرانسهــ که بعد از شوروی، دومین کشور تأمین کننده سلاحهای عراق بود ــ هنگامیکه ایران از نظر نظامی در موقعیت برتری قرار گرفت، به طور علنی حمایت خود را از عراق تشدید نمود.

دیدگاهتان را بنویسید